اضطراب

اضطراب
اضطراب یک واکنش طبیعی نسبت به استرس است و در برخی موارد ممکن است سودمند نیز باشد. زیرا می تواند ما را نسبت به خطرات آگاه و برای مواجهه با آنها آماده کند. اختلالات اضطرابی با احساس طبیعی نگرانی یا اضطراب تفاوت دارند و شامل ترس و اضطراب بیش از حد می شوند.

اضطراب چیست؟

هر کسی می تواند گاه به گاه دچار احساس نگرانی یا اضطراب شود. اضطراب واکنش طبیعی انسان به شرایط استرس زا است. اما برای افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی، این ترس و نگرانی موقتی نیست. اضطراب آنها به طور مداوم ادامه پیدا می کند و حتی می تواند در طول زمان بدتر هم شود. اختلالات اضطرابی می توانند به شدت بر توانایی فرد در محل کار، مدرسه و موقعیت اجتماعی تاثیر بگذارند. اختلالات اضطرابی همچنین می توانند وارد روابط فرد با اعضای خانواده و دوستان نیز بشوند. خوشبختانه، درمان های موثری برای اختلالات اضطرابی وجود دارد. در برخی موارد، داروها در درمان اختلالات اضطرابی نقش دارند. با این حال، تحقیقات نشان می دهد درمان رفتاری به تنهایی یا به همراه مصرف دارو، یک درمان بسیار موثر برای اکثر افراد مبتلا به اختلال اضطراب است. اختلالات اضطرابی هم در بزرگسالان و هم در کودکان شایع است. طبق گفته موسسه ملی سلامت روان آمریکا، حدود 18 درصد بزرگسالان و 25 درصد نوجوانان 13 تا 18 ساله اضطراب را تجربه می کنند. حدود 4 درصد از بزرگسالان و نزدیک به 6 درصد نوجوانان، اختلالات اضطرابی را به طور شدید تجربه می کنند.

انواع اختلالات اضطرابی

اختلال اضطراب عمومي:

شامل احساس نگرانی و دلواپسی است. افراد مبتلا به این اختلال نگرانی شدید و طولانی مدت در مورد برخی از موضوعات مانند سلامتی یا مشکلات مالی دارند و ممکن است یک حس کلی مبنی بر اینکه اتفاق بدی در شرف وقوع است در این افراد وجود داشته باشد. علائم این اختلال شامل بیقراری، تحریک پذیری، تنش عضلانی، دشواری در تمرکز، مشکلات خواب و به طور کلی احساس بی تابی و بی قراری است.

اختلال هراس:

فرد دارای این اختلال حملات تکراری و مکرری را تجربه می کند که شامل علائمی مانند عرق کردن، لرزش، تنگی نفس یا احساس خفگی، تپش قلب و احساس هراس است. چنین حملاتی اغلب ناگهانی و بدون هشدار رخ می دهند. افرادی که در معرض حملات هراس هستند، اغلب در مورد اینکه حمله ی بعدی چه زمانی اتفاق خواهد افتاد ترس زیادی را تجربه می کنند که این موضوع می تواند موجب تغییر یا محدود کردن فعالیت های عادی آنها شود.

فوبیاها:

ترس های شدید و غیرمنطقی هستند که در مواجهه با اشیائی خاص (عنکبوت یا مارها) و یا یک وضعیت (مانند پرواز در هواپیما) بروز می کنند و به شدت مضطرب کننده و مزاحم هستند.

اختلال اضطراب اجتماعی(فوبیای اجتماعی):

افراد مبتلا به این اختلال از شرایط اجتماعی که در آن ها ممکن است احساس خجالت یا مورد قضاوت واقع شدن کنند، هراس دارند. آنها به طور معمول در موقعیت های اجتماعی مضطرب می شوند، در مقابل دیگران احساس خجالت می کنند و نگران طرد شدن از سوی آنان هستند. سایر نشانه های معمول این اختلال عبارت اند از: به سختی دوست پیدا کردن، اجتناب از موقعیت های اجتماعی، احساس نگرانی شدید چندین روز قبل از یک رویداد اجتماعی، لرزش بدن، عرق و یا حالت تهوع هنگام حضور در یک محیط اجتماعی.

اختلال وسواسی-اجباری:

شامل احساس و تفکر مداوم و غیرقابل کنترل (وسواس) و عادات یا تشریفاتی خاص (اجبار) در انجام کارها است. بعضی از نمونه های رایج این اختلال شامل شستشوی مداوم دست ها در پاسخ به ترس از میکروب ها و یا بررسی مکرر یک کار برای اجتناب از اشتباهات است. اختلال استرس پس از سانحه: این اختلال می تواند بعد از یک آسیب شدید فیزیکی یا عاطفی مانند یک فاجعه طبیعی، حادثه یا جرم ایجاد شود. علائم آن شامل مرور واقعه ی تروما، کابوس و وجود افکار ترسناک است که حتی ماه ها یا سال ها پس از تجربه تروما در زندگی فرد باقی می مانند.

اختلال استرس پس از سانحه:

این اختلال می تواند بعد از یک آسیب شدید فیزیکی یا عاطفی مانند یک فاجعه طبیعی، حادثه یا جرم ایجاد شود. علائم آن شامل مرور واقعه ی تروما، کابوس و وجود افکار ترسناک است که حتی ماه ها یا سال ها پس از تجربه تروما در زندگی فرد باقی می مانند.

آیا به روانشناس نیاز دارید؟

اگر چه انواع بسیاری از اختلالات اضطرابی وجود دارند، تحقیقات نشان می دهد که اکثر آنها توسط فرآیندهای اساسی مشابهی اجرا می شوند. افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی به راحتی در احساسات خود غرق می شوند و واکنش های منفی اغراق آمیزی در مواجهه با احساسات و موقعیت های ناخوشایند نشان می دهند. اغلب مردم سعی می کنند با این واکنش های منفی کنار بیایند و از شرایط یا تجربه هایی که موجب نگرانی آنها می شود، اجتناب کنند. متاسفانه، این اجتناب می تواند وضعیت آن ها را برگرداند و اضطراب شان را تشدید کند. روانشناسان در تشخیص اختلالات اضطرابی تربیت می شوند و می توانند به بیماران درمان های سالم تر و موثرتری برای مقابله با اضطراب آموزش دهند. یک نوع از روان درمان گری به نام درمان شناختی-رفتاری (CBT) در درمان اختلالات اضطرابی بسیار موثر است. از طریق CBT، روانشناسان به بیماران کمک می کنند تا عواملی را که باعث اضطراب آنها می شود شناسایی و مدیریت کنند. روانشناسان علاوه بر CBT گاهی از روشهای دیگری برای درمان اختلالات اضطرابی استفاده می کنند. روان درمان گری گروهی که معمولا شامل چندین نفر است که همگی اختلالات اضطرابی دارند، می تواند برای درمان و حمایت از بیماران اضطرابی مفید باشد. روان درمان گری خانواده می تواند به اعضای خانواده کمک کند تا اضطراب کسانی را که دوستشان دارند درک کنند. خانواده درمانی به ویژه می تواند برای کودکان و نوجوانانی که از اختلالات اضطرابی رنج می برند مفید باشد. اختلالات اضطرابی بسیار قابل درمان هستند. اکثر بیمارانی که از اضطراب رنج می برند می توانند بعد از گذشت چندین ماه (یا کمتر) از روان درمانی علائم را کاهش داده یا از بین ببرند، و بسیاری از بیماران پس از تنها چند جلسه بهبود می یابند. این طبیعی است که در شرایط استرس زا مضطرب شوید اما اگر احساس کردید که اضطراب تان از تحمل و کنترل خارج شده، نیاز است تا از یک روانشناس کمک بخواهید. روانشناسان بسیار آموزش دیده اند و برای هر بیمار برنامه درمانی منحصر به فردی را طراحی می کنند.

رفتن به نوار ابزار